Ezgi bir süredir "benim" "beniiiiim" ve "vermem" sözcüklerini kullanarak oyuncaklarini paylasmak istemedigini dile getiriyor. Bu tip durumlari "tamam senin ama birlikte oynayin" diye ikna ederek veya iki cocuktan birini baska bir oyuna yönlendirerek atlatmaya calisiyoruz. Haftasonu bir komsumuzu ziyaret ettik. Iris isimli Ezgi'den 5 ay kücük bir kizlari var ve bizimkiler her gün görüsüp oynuyorlar. Ezgi ile kanka konumundalar. Genelde teyzeleriyle birlikte görüstükleri icin karsi tarafin anne-babalarina alisik degiller, yabanciliyorlar. Bu yüzden onlara gittigimizde Iris'e biraz ilgi göstermek istedim. Tam bu sirada Ezgi araya girip "o benim annemmm" diye bana sarildi. Sahiplenilmek ilk etapta insana mutluluk veren bir duygu. Fakat kizim paylassin, paylasmayi ögrensin istiyorum. Dün aksam köpekli kitabimizi anlatirken konuyu biraz degistirdim ve "benimmm" diyen paylasmayi sevmeyen köpegin sonradan cok agladigini, oysa iki arkadas birlikte oyun oynadiklari zaman ne kadar eglendiklerinden bahsettim. Bizim ki bir süre bakti bakti, sonra kitabi elimden alip atti. Durum ümitsiz mi acaba, yine de denemeye devam..
Ek: Bu arada karsi taraf azicik miziklarsa kücük hanim hemen oyuncagi veriyor, onu da unutmiyim :)
2 yorum:
bu benim annem, bu benim oyuncağım,
bu benim-bu benim ... dönemi inanılmaz abartılı yaşanıyor bir dönem ne yaparsan yap sanki işe yaramıyor gibi gözüküyor ama sonra kendiliğinden geçiyor gerçekten:))
ay keşke benim için de bu benim teyzem dese paylaşmasa beni ezgi :))))))))))
Yorum Gönder