Büyüyoruz

Zaman hizla akip gidiyor. Ozellikle cocuklardan sonra, onlarin ne kadar cabuk büyüdügünü gördükce hizi daha da hissediyorsun. Pazar günü canim yegenimiz Nehir'in 3. yasgününe katildik. O kadar heyecanli ve mutluydu ki "bugün benim dogumgünüm" derken gözleri parliyordu. Tüm sevdikleriyle birlikte nice nice mutlu yillar diliyorum kücük prensese.

Bu hafta bizim icin oldukca yorucu gecti. Ezgi daha önce pek yasamadigimiz bir sekilde kabizlik cekmeye basladi. Poposunda bu kabizliga bagli bir catlak oldugunu düsünüyoruz. Cünki ne zaman tuvaletini yapmaya baslasa agliyor. Bu yüzden tuvaletini daha da tutuyor, bu da kabizligi arttirarak kisir döngüye sebep oluyor. Ilaclar, merhemlere ragmen epey zor bir dönem gecirdik. Uzerine uyku ve yeme problemleri de basgösterince altüst olduk diyebilirim. Cumartesi erkenden kendimizi disari attik. Ne zamandir aklimdaydi, kalan parmak boyalarla kutu boyayalim diye düsünüyordum. Bir nevi terapi gibi oldu. Ortaligi batirdik. Ama umrumda olmadi, arkasindan güzelce yikandik. Böylece Ezgi sadece kagitlarin degil herseyin boyanabilecegini de görmüs oldu, iyi mi oldu bakalim sonuclari izleyecegiz :)