Gidemiyorum

Ezgi her sabah calar saat gibi 07:00 oldu mu ayaklanir. Teyzesi gelene kadar el-yüz-alt temizligi yapilip coraplari giydirilir. Sonra da is icin hazirlanmaya calisan annesinin ayaklarina dolasmaya sira gelir. Malum sabahlari epey bir enerjik oluyor. Bu aralar gevezelikte basladi. Sabah giyinmeye calisirken "sen napiyosun" diye yanima geldi. "Annecim cicilerimi giyiyorum, ise gidecegim ya" diye cevap verdim. Aniden ortadan kayboldugumuzu sanmasin diye uzun zamandan beri ise gittigimizi ama aksam eve dönecegimizi anlatiyorum ona. Genelde kabullenmis gözüküyor. Ama bu sefer hüzünlü bir sesle "Yannis kalicam" dedi. Yüregime birseyler oturdu. "Yok annecim, yalniz kalirmisin, Hatice teyzen gelicek" dedim üzüntümü belli etmeden. O da bir süre duraklayip "Anne ise gitme" diyiverdi. Bu sözler bana cok dokundu. Daha önce de bazen arkamizdan aglardi. O zamanda cok üzülürdüm ama sözler daha etkili oluyormus. Kalbim ayni fikirde olmasa da "Ezgi'cim anneler ise gitmek zorunda ama bak siz Hatice teyze ile gezmeye cikacaksiniz, mamalar yiyeceksiniz" diye anlattim. Bu sefer titrek bir sesle "Baba da ise gitmem mi?" diye sormasin mi..Evet anne-baba cocugu birakip gidiyoruz. Gözlerim doldu ve "Evet" diyebildim sadece. Kapi caldi, Hatice teyzemiz geldi, bizimki neselendi, balonlarina daldi, giderken de bana gülücük atip bay bay dedi. Beni de ise geri dönmekle dogru mu yaptim düsünceleriyle basbasa birakti.