Duygusal gelismeler

Pratik Annenin bu yazisini okuyunca Ezgi'nin yeni yeni duygularini ifade etmeye basladigini farkettim. Tabii kücük yardimlarla. Agladiginda nedenini sordugumda genelde birseyi istemis ama alamamis oluyor. Bazen de gercekten üzüldügü icin agladigi zamanlar var. Bunlar ayrilik zamanlari. Ornegin babasi arabaya binip uzaklastiginda yasadigimiz krizler. Gecen gün yine bu durumdayken "Ezgi niye agliyorsun, baba gitti diye mi üzüldün ?" diye sordum. O da bana dönüp "evet, üsüldüm" dedi. Der demez de sakinlesti. Bu durum beni duygularini farkedip anlatabildikce aglamalarin azalacagini konusunda umutlandirdi. Aslinda cocuklarin karsilarindaki kisilerin duygularini algilamada cok basarili olduklarini düsünüyorum. Ezgi bebekken yüzümün tüm ifadelerini dikkatle izliyor, ne hissedersem aninda tepkisini veriyordu. Simdilerde ise kendininkilerle birlikte benim hislerimi de sözlü olarak ifade etmeye basladi. "Anne üsüldün mü ? kisdin mi ? korktun mu?" diye zaman zaman soruyor. Ben de ne hisettigimi, neden böyle hissetigimi anlatmaya calisiyorum.

Dün aksam kafasinda bu kavramlari pekistirsin, gelistirsin diye ona bebekler cizdim. Once gülen bir bebek yaptik. Ezgi'de güldü. Sonra aglayan bir bebek cizdik. Üzüldü. Aglamasin diye cici cici yapti, sevdi. Onu da gülen bebege cevirdik. Sirayla bagiran, sasiran, uykusu gelen, korkan, üsüyen bebekler yaptik. Hepsini önce dikkatle inceledi. Ama kücügüm hicbirine kiyamadigi icin hepsini sonunda güldürdük. Oldukca eglenceli bir oyun oldu.