Bugünlerde

Bazen o bebek ben anne. Konusmayi bilmiyor, inga inga diye agliyor. Bazen ben cocuk o kücük anne. Otuu bakalim yanimaa diye basliyor cümleye. Tut su kalemi. Ciz bakalim. Ciz ciz diye devam ediyor. Gülmemek icin zor tutuyorum kendimi ama bozmuyorum oyunu.

Bazen cok cadi. Cirkin yapiyor yüzünü kiziyor herkese. Oyuncaklari o istemeden yer mi degistirilmis, basiyor yaygarayi. Arkadasi mi almis yoksa vay haline "elinden alicam onun, bu benimmmm" diye vizildamaya basliyor. Ama cok sükür her zaman böyle degil. Cani istediginde cok güzel paylasiyor, hic sorunsuz oyun kuruyor.

Odasini, makasini, ipliklerini, kecelerini, bebeklerini, baskalarinin cay takimlarini ve küpelerini pek seviyor.

Neden-sonuc iliskileri kurmaya basladi. Hatta bizim söylediklerimizi bize karsi bile kullanir oldu. Mesela "sen hasta oldun, ise gitme","gece oldu, gezmeye gidilmez ki ?" dediginde "iyilestim", "bu seferlik gidebiliriz" cevaplariyla kivirmak zorunda birakiyor insani.

"Cok yoruldum ben biraz" gibi abuk subuk cümleler isitir olduk, amac biraz'i cümle icinde kullanmak ne de olsa.

Gönül almayi, cilve yapmayi pek biliyor. Beni üzdügünü anlarsa annem diye yanaklarimi seviyor. Umut'u üzmüsse kucagina yerlesip basliyor saclarini oksamaya. Uyanik nasil da biliyor dayanamiyor bu anne baba yüregi ona.

Yapbozu yerlestiremedi mi kiziyor, parmaklarini siklatamadi mi yapamiyorum diye basliyor aglamaya. Cok hirsli minigim. Yarismaya bayiliyor, tabii kazanmaya da. Kara kara düsündürüyor bu durum annesini ne yapsakta törpülesek bu hirsi.

Cem Karaca ve Baris Manco'ya bayiliyor. Cok güzel dansediyor. Dönüyor dönüyor dönüyor.