Yemek yapiyoruz

Bir arkadasim annelere cocuklari her zaman zayif gozukur demisti. Evet oldukca dogru bir tesbit. Biz annelerin genelde cocuklari istahla yemek yediginde yuzu gulup, yemedigindeyse icine birseyler oturur. Ozellikle Ezgi gibi ortalamanin epey altinda zayif bir cocugunuz varsa bir ogun atladiginda bile endiseler baslar. Once mantik devreye girip birak bir gun yemesse olmez, ustune gittikce daha da kotulesiyor, nasil olsa acikinca isteyecek.. diyip durur. Sonra hormonlar en ust seviyeye cikar ve baslarsiniz ne yapsam da yedirsem, biraz ugrasmam lazim, ya hasta olursa zaten cok zayif diye kara kara dusunmeye. Iste o anlarda bizim eve ya bir kedi geliyor, ya kopek ya da aslan. Hikayeler basliyor. Yetmesse tehditler. Ise yariyor mu derseniz bazen ikna oluyor bazen de bana misin demiyor kucukhanim. Genel olarak tekduze olmayan az porsiyonlu bir beslenme aliskanligi var. Yani az ama oz yiyiyor.

Biz de en ise yarayan yontemlerden biri de birlikte mutfaga girmek. Ne yazik ki bu yontemi her zaman uygulayamiyorum kosusturmali hayatimizda. Ama yakaladigim firsatlari da kacirmamaya calisiyorum. Ezgi buyudukce isimiz daha da kolaylasti, verdigim gorevler eskisi kadar zorlamiyor artik onu. Dun karnibahar yaptik birlikte mesala. Once yikadik. Sonra ciceklerini koparmasini istedim. Severek ugrasti tek tek. Sonra domates ve salcayla karistirdik, hepsi kirmizi olsun diye. Hazir anne dedi kucugum isi bittiginde gururla. Yagi ekledik, sogani ekledik. Bekledik. Zor bekledik. Sira karnibahara gelince pek sevindik. Pisince de itirazsiz, agizda bekletmeden afiyetle yedi. Cok guzel olmus Ezgi eline saglik dedigimde edet diyordu yagli agziyla gülümseyerek.