Bugün kizimiz tam 34 aylik. Her gecen gün kücügüme birseyler daha katiyor. 2 yasina kadar onun bir bebekten kücük bir kiza dönüsümünü saskinlikla izledim. Simdilerde ayni saskinligi sosyal ve zihinsel olarak ne kadar degistigini farkederken yasiyorum. Artik kendini cok rahat ve dogru bir bicimde ifade edebilir oldu. Aksamlari uzun uzun sohbetler yapiyoruz. Gün icinde neler yaptigini anlatiyor bize. Sadece ifadeleri degil uyanikligi ve yaramazligi da gelisti. Dislerini yalnizca yatmadan önce fircalamasina izin verdigim icin daha gece olmadan "anne cok uykum geldi benim" diye esneme numarasi yapiyor örnegin. Sonra hemen taburesine hareketlenip "hadi dislerimizi fircalayalim artik" diye gülümsediginde birden bastiran bu uykunun nedeni ortaya cikmis oluyor. Her istediginde fircayi vermiyorum cunki dis macununa gectik. Kimileri cok erken kimileri de gec kalmissiniz dese de bizim macun maceramiz yeni basladi. Once epey zaman tükürmeyi ögretmeye calistim. Sonuc yari yariya yutuyor ! Cocuk macunu olsa da icim rahat degil. Bu yüzden minicik koyup günde sadece bir kere fircalatiyorum.
Ezgi genel olarak fircalara cok merakli. Hala en sevdigimiz faaliyetlerden biri boyama. Havalarin sogumasiyla boyalari eve tasidik. Artik biraz daha büyüdügü icin daha kontrollü. Yine de beni geren anlar yasamiyor degiliz. Hos cokta mutlu oluyorum onun boya yaparken ki sevincini görünce. Gecen gün agac yaparak beni cok sasirtti. "Anne bak bu gövdesi bu da yesili" diye aciklamasini da yapti birde arkasindan.
Bunlar disinda mutfakta bir numarali yardimcim oldu. Tüm karistirma, süpürge isleri onda. Haftasonu birlikte pogaca yaptik. Once hamuru bir güzel yogurduk. Kücük kücük elleriyle pek de güzel acti. Ecis bücüs kapatti ama olsun, tadindan yenmiyordu benim icin onun yaptigi pogacalar. Iste bu anlar zamanin yavaslamasini diliyorum. 3 yasina girmek üzere pek sevimli olan kücügümün doya doya tadini cikarmak icin. Hayat elimizden kayip giderken bazi anlari dondurmak mümkün olsaydi keske.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder