Yuvasinda

Bir süredir Kirmizi Elma'yi okuyoruz. Tam da bugünlere uygun soguk karli bir kis günü yiyecek aramaya cikan sevimli tavsanla ve onun yardimsever arkadaslarinin hikayesi. Ezgi genel olarak kitabi cok sevdi, büyük bir bölümünü ezberledi. Ben daha okumadan devamini anlatiyor bicir bicir. Ne bir ot ne bir cöp tavsan hicbirsey bulamamis anne diyor. Ne zaman büyüdün sen bu kadar su konusmalara bak diye düsünüyorum onu dinlerken. Ve bu kitapta ki bir detay Ezgi'yi acaip etkiledi. Diger kitaplarinda da vardi ama böyle bir sonuc dogurmamisti, son damla olayi sanirim. YUVA diyor baska birsey demiyor bizimki. Sürekli olarak kendine yastiklardan, örtülerden yuva yapip icinde oturuyor. Anne ben vuvadayim, ates yaktim, isittim, sen de gel diyor. Kus oluyor, tavsan oluyor. Cesit cesit oyun türetti. Aslinda bizim icin de iyi oldu ortalikta kosturup terlemesindense oturuyor iste yuvasinda sicak sicak diyorum kendi kendime.