Anaokulunda ilk haftamiz

Anaokulunda ilk haftayi bitirdik. Gercekten zor bir hafta oldu hepimiz icin. Ezgi uzun zamandir hevesle okula gitmeyi bekliyordu. Biraz anlatmistik. Onerdikleri gibi cokca da bahsetmemistik okul lafindan. Ama biliyordu ki ablalar okula gidiyorlardi ve kendisi de buyuyunce abla olunca okula baslayacakti. Ahh buyumeye o kadar merakliyiz ki. Yalniz okula baslayinca bizim yaninda olamayacagimiz kismini hic tahmin edemedi herhalde. Ayrilik sirasinda cok sorun yasadik. Ilk gun pek anlayamadi ne oldugunu. Sonra ki gun kapida burutur gibi oldu. 3. gun aglamaya basladi ve en son gun annee ellerimi tut ve beni birakma diye haykiriyordu. Tahmin edersiniz bu anlar beni bitirdi. Soylediklerine gore iceri girer girmez susuyor ve ortama uyum sagliyormus. Bana hep sorun yok dediler. Nedense bana da onu oyle biraktigim icin cok mutsuzmus gibi geldi tum hafta boyunca. Esasen 3 yillik annelik seruvenim boyunca sana dogru gibi gelmeyen birsey cocugun icin dogru degildir lafina siddetle inandim. Duzen ve aliskanlik verme konusunda genelde esnek oldum. Simdi yasadiklarimiz bununla epey celisiyor. Cevremdeki tecrubeli anneler dogal bir surec diyorlar. Dinledikce hak veriyorum. Hersey Ezgi icin cok yeni. Kendi kucuk dunyasindan oldukca kalabalik, ogretmenlerin, cocuklarin oldugu yeni bir duzene adim atti. Keske bu kadar keskin bir gecis olmasaydi daha mi kolay olurdu acaba ? Belki evet belki hayir. Biraz daha zaman lazim diyorum kendi kendime. Her ikimize de :)