Ogrenmek

Kücük kizimiz bebekliginden itibaren televizyona cok merakli. Bizde o izlemesin diye hep spor kanallarini actik. Ama Ezgi bunlari bile izlemeyi basardi ve iyi bir spor seyircisine dönüstü. Ozellikle voleybolu seviyor. Gecen hafta baba kiz ilk voleybol maclarina gittiler. Cok heyecanlanmis ve yorulmus olarak geldi. Tuttugu takim kazanamamis ama giderken telkinleri yapmistik. Hep kazanirsa kupalari nereye koyacaklar zaten ! diye pek bir güldü. Onur'un ise televizyon umurunda degil. Sanirim o izleyici degil oyuncu olma yolunda.

Aksamlari genelde müzik dinliyoruz. Kücüklerimizle ilgileniyoruz. Ödevdi, yemekti, oyundu derken zaman yine yetmiyor. Bu arada yeni bir kitap aldim, Project based homeschooling. Onu da okumaya calisiyorum. Her gün gördüklerimi, belki görüpte farketmediklerimi yeniden degerlendirmemi sagliyor.

Ezgi'nin esasen okulda yaptiklarindan, ödevlerinden esinlenip biraz degistirip kendi yaptigi calismalara ne kadar önem verdigi, üzerinde saatlerce ugrasabildigi.Benimse onun bu projelerine degilde ödevlerine ne kadar önem verdigim. Aslinda bunun yanlis oldugu. Kisa vadede ögretilenlerin pekte bir önemi olmadigi. Bir cok insanin egitimlerini tamamladigi cocukluk ve genclik dönemlerinden sonra cok sIkIldIklari icin ögrenmeyi biraktigi. Ama geri kalan zamaninda ne kadar kiymetli oldugu gibi gibi.

Kitap pek cok karanlik noktami aydinlatti. Okumaya devam. Okula gelirsek bizim mini mini birler okuma yazma adina yavas yavas ilerliyorlar. Hatta bu sene iyi ki birinci sinifa baslamis dedirttirecek kadar yavas. Ezgi hizlanmak istiyor anliyorum. Bir an önce okumak istiyor. Beni zorluyor. Bense yanlis ögretecegim diye korkudan hic bir harfi göstermek istemiyorum. Okulunu cok seviyor. En sevindigimiz nokta bu. Kücük baslamasinin yarattigi kaygilar tamamen gitti. Mutlu oldugunu hissediyorum. Ogrenmeyi birakmasini, sIkIlmasInI, yilmasini hic ama hic istemiyorum.