Göz acip kapayincaya kadar yazin sonu geldi. Ezgi bugün Altinoluk'tan dönüyor. Ilk defa bu kadar uzun süre bizden ayri kaldi. Cok özledik. Ama oldukca eglenmis, dinlenmis ve anneanne sagolsun iyi beslenmis olarak eve geliyor. Son bir hizla okul hazirliklarina baslayacagiz. Icimden bir ses bu sene daha rahat gececek diyor :)
Ezgi'nin olmadigi dönem Onur'la basbasa zaman gecirme firsati bulduk. Daha bir yakinlastik, iliskimiz gözle görülür bir bicimde güclendi. Bu sürec Onur'a istedigim kalitede zaman ayiramadigimi bir kez daha anlamami sagladi. Ileride ki günlerde bu konuyla ilgili yapabilecegim birsey olacak mi acikcasi bilemiyorum. Yine yogun günler bizi bekliyor.
Onur'u oyun grubuna yazdirdik. Bize en yakin yürüyerek götürülüp getirilecegi bir anaokulunu tercih ettik. Beklentim birkac cocugun elini tutup iletisim kurabilmesi, sira beklemeyi, paylasmayi ögrenmesi. Ekim'de basliyor olacak.
Ve cocuk olma yolunda en büyük adimlardan birini, tuvalet egitimini tamamladik. Tecrübeli anne olarak bu sefer cok endiselenmedim ama yine de her zaman kafada hazir mi degil mi diye bir soru isareti oluyor. Minigim bizi fazla zorlamadan üzmeden tuvalete alisti. Uyurken hala bagliyoruz. Bu konuda acele etme taraftari degilim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder