Iki yasina az bir zaman kala Ezgi'nin oyun istegi ve enerjisi de giderek artiyor. Hani oyun cocugu denen bir donem varya iste o doneme girmis bulunuyoruz. Oynarken egleniyoruz, ogreniyoruz, ogretiyoruz, iletisim kurmaya calisiyoruz ve biriken enerjisini bosaltiyoruz. Bu yuzden anne-baba-cocuk iliskimizin temel taslarindan biri birlikte oyun oynamak. Ezgi bize tepki vermeye basladigindan beri -cogu zaman farkinda bile olmadan- ona birseyler ogretme sorumlulugunu da hissetmeye basladik. Ogrenmek ve ogretmek zor. Hem cocuklar hem de ebeveynler icin. Zorlamadan, yormadan, endiselendirmeden ogrenme sevgisini asilamak ise daha da zor. Iste tam bu sirada oyun devreye giriyor ve taslar yerine oturuyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder