Annelik uzun bir sürec. Arkani dönüp baktiginda cok keyifli anlari hatirlayarak gülümsedigin gibi kendini bir anne olarak basarisiz hissetigin zamanlari da farkediyorsun. Iyi bir annemiyim ? sorusunu her sordugumda cevabi henüz bilmedigimi anliyorum. Daha yolun cok basindasin, bakalim seni neler bekliyor diyor ic sesim. Iyi bir baslangic iyi bir son olmayabilir. Ya da tam tersi. Ama sunu görüyorum ki bazi dönüm noktalari var ki iliskiye yön veriyor, hayat boyu etkileri hissediliyor. Egitim/ögrenim yasamini da bu konuda annelige cok benzetiyorum. Bir cocuga sekil veren, ufkunu acan cok önemli ve de oldukca uzun bir sürec. Iste Ezgi bu sürecin basinda. Ilk ögretim hayati baslamak üzere. Yeni yasa, cikabilecek yeni yasalar, yapboza dönen egitim politikalari sebebiyle epey kaygiliyim. Mantigim bu sadece baslangic bakalim yolda neler degisecek, simdiden nedir bu endiseler dese de duygular baska. Kücügümü okula gönderirken olumsuzluklari bir kenara birakip bu günleri görebilmis olmanin mutlulugunu duymak tek temennim.
Onur bebisim ise 13 ayini bitirdi. 5-6 adim atar hale geldi ama illa el tutmak istiyor yürümeye henüz hazir degil. Bizde yaninda, arkasindayiz sürekli. 2 disi daha cikti. Istah bitti. Babadan sonra ayye demeyede basladi. Yine de ibre babadan yana, hala babaci diyebiliriz. Fazla minciklanmaktan hoslanmiyor fakat su anda da tam minciklanacak gibi ne yapacagiz böyle disleri sıka sıka bilemiyorum :)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder