Dün Ezgi ilkokula basladi. Umut'la gözyaslarimiza hakim olamadik. Mutluluk, gurur, heyecan hepsinden cokca vardi. Nisan ayindan beri yasadigimiz tüm olumsuzluklar bu mutlu günümüzü gölgelendiremedi. Herseye ragmen, degisen egitim sistemine, kaybet kaybet diyebilecegim ya tibbi geri raporu ya bir yas büyüklerle haydi okula zorlamalarina, ortalama hesabi yapan devlet büyüklerimize, birkac sene zor olacak sonra düzelir anlayisina.. Iste bize yasattiklari tüm bunlara ragmen kizimizi bu sistemden korumak icin elimizden geleni yapmanin rahatligiyla gecirdik ilk günümüzü.
Ezgi'nin duygularina gelince birkac gün öncesinde oryantasyona basladigi icin sanirim gayet keyifli ve mutluydu. Hatta okul baslamadan bir gün önce artik okula gitmek istiyorum diye agladi. En büyük korkum erken baslamasinin sosyal olarak bir etkisi kalir mi endisemin daha ilk günden giderildigini söyleyebilirim. Kücügümü iki ögretmeni ve arkadaslarina emanet edip okuldan ayrildik.
Güzel kizim kalpten inaniyorum ki mutlu, basarili bir egitim hayati seni bekliyor. Yeter ki ogrenme istegin, hevesin ve bu güzel gülüsün hic solmasin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder